İzmir Büyükşehir Belediyesi İtfaiye Dairesi Başkanlığı Tire İtfaiye Grubu'nda santral görevlisi olarak görev yapan Yaşar Karaduman, 52 yıllık yaşamının büyük bir bölümünü 'cam kemik hastalığı' (osteogenesis imperfekta) ile mücadele ederek geçirdi. 110 santimetrelik boyu ve uzun yıllar itfaiyenin acil çağrı numarası olan 110'dan esinlenerek '110 Yaşar' lakabıyla tanınan Karaduman, 24 yıldır itfaiye teşkilatında gösterdiği azim ve yaşama sevinciyle çevresine ilham kaynağı oluyor.
Zorlu Bir Yaşam Mücadelesi ve Ailesinin Fedakarlığı
Yaşar Karaduman'ın hayat yolculuğu, doktorların kendisine 10 yaşına kadar ömür biçtiği çocukluk yıllarında başladı. Kemiklerinin aşırı kırılgan olması nedeniyle sayısız sağlık sorunuyla karşılaşan Karaduman için ailesi büyük fedakârlıklarda bulundu. Tedavi masraflarını karşılamak için evlerini satan ailesi, oğullarının sağlığına kavuşması için tüm imkanlarını seferber etti. Annesi, küçük Yaşar'ı kucağında okula taşıyarak eğitimden geri kalmamasını sağladı. Karaduman, bu zorluklara rağmen hayata sıkıca tutunduğunu belirterek, “Çalışıyorum, aileme bakıyorum, özel işlerimi kendim çözebiliyorum. Fiziki durumumdan dolayı hiçbir zaman kendimi kötü hissetmedim. Kendimle barışık biriyim” sözleriyle yaşam felsefesini özetliyor.
İtfaiyedeki 24 Yıllık Görev ve '110 Yaşar' Lakabı
Yaşar Karaduman, çalışma hayatına 2000 yılında Tire Belediyesi'nde taşeron işçi olarak başladı. 2002 yılında belediyenin engelli bireylere yönelik açtığı sınavı başarıyla geçerek itfaiye teşkilatında santral görevlisi olarak atanmasıyla hayatında yeni bir sayfa açıldı. O dönemlerde itfaiyenin acil çağrı hattı olan 110 ile kendi boyunun 110 santimetre olması, ona '110 Yaşar' lakabını kazandırdı. Bu isimle her yerde tanındığını ifade eden Karaduman, 2014 yılında Bütünşehir Yasası ile İzmir Büyükşehir Belediyesi bünyesine geçtikten sonra da görevine devam etti.
Santraldeki görevi gereği yazışmaları takip eden, gelen ihbarları ilgili ekiplere ulaştıran ve koordinasyon sürecinde önemli bir sorumluluk üstlenen Karaduman, itfaiyeciliğin kendisi için sadece bir meslek olmadığını vurguluyor. Sahada yangınlara müdahale etmeyi ve insanlara doğrudan yardım etmeyi çok istediğini dile getirse de, santraldeki görevinin de öneminin farkında: “Benim işim de güzel. Gelen ihbarları zaman kaybetmeden ilgili ekiplere iletiyorum. Burada da koordinasyon ve zamanla yarış söz konusu. Ben de işimi en iyi şekilde yapmaya çalışıyorum.” Karaduman, bir canı kurtarmanın, malı veya hayvanı kurtarmanın verdiği huzurun tarifsiz olduğunu belirtiyor ve meslektaşlarıyla kurduğu güçlü bağın kendisine güç verdiğini ekliyor.
Yaşar Karaduman'ın hikayesi, Türkiye genelinde engelli bireylerin toplumsal yaşama ve iş hayatına katılımının ne denli değerli olduğunu bir kez daha gözler önüne seriyor ve Kocaeli gibi büyük şehirlerde de bu tür örneklerin yaygınlaşmasının önemini vurguluyor.
Engelli bireylerin ailelerine de seslenen Karaduman, çocukların eğitimden ve sosyal yaşamdan uzak tutulmaması gerektiğini vurguluyor: “Birçok engelli gördüm. Hayatla barıştırmamışlar, okutmamışlar çocukları. Engelli çocuğunuzu okutun. Onları kendilerini geliştirebilecekleri kurslara gönderin. Aileler çocuklarından utanmamalı, onlara sahip çıkmalı. Biz utanılacak insanlar değiliz. Bize balık yemesini değil, balık tutmasını öğretin.” Çalışma hayatında kendisine verilen fırsatın yaşamını değiştirdiğini belirten '110 Yaşar', engelli bireylerin yeteneklerini ortaya koyabilmeleri için desteklenmelerinin hayati önem taşıdığına dikkat çekiyor.

YORUMLAR (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.